Ο πρώτος μου ημιμαραθώνιος, σίγουρα μπορείς και εσύ!4 min read

Μέσα σε μία πολύχρωμη λαοθάλασσα που φωνάζει, γελάει, αγκαλιάζεται για να φωτογραφηθεί, κουνιέται για να κρατήσει τα πόδια της ζεστά, περιμένω τον κρότο για την εκκίνηση. Νιώθω ότι δεν θα τον ακούσω από τη φασαρία αλλά και την αγωνία μου.

H μουσική στα ηχεία και τα λόγια του ομιλητή στο μικρόφωνο ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη. Ατμόσφαιρα αθλητικής γιορτής στο κέντρο της Αθήνας και οι θεατές στα πεζοδρόμια χειροκροτούν από τώρα και μας εύχονται καλό τερματισμό!

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ αλλά δεν τα καταφέρνω, δεν είναι όπως όταν τρέχω σε αγώνες στη συνηθισμένη μου διαδρομή των 10km, τα τελευταία πέντε χρόνια. Ξέρω ότι έχω μία δοκιμασία μπροστά μου, για τα πόδια μου, την καρδιά μου και το μυαλό μου. Φοβάμαι λίγο.

Κάπως έτσι βρίσκομαι πριν τον πρώτο μου ημιμαραθώνιο.

“Κάντο για τα 50 σου χρόνια είχα πει στον εαυτό μου πριν τρεις μήνες που πήρα την απόφαση.”

Έχω προετοιμαστεί καλά σκέφτομαι, αυτοσχέδια μεν αλλά καλά, έχω δοκιμαστεί σε ανηφόρες, έχω τρέξει σταδιακά από 10 σε 15, μετά 18 έως και 20 χιλιόμετρα, έχω γεμίσει τις αποθήκες ενέργειάς μου τρώγοντας σύνθετους υδατάνθρακες όλο αυτό το διάστημα, έχω μελετήσει τη διαδρομή και έχω σκεφθεί με λεπτομέρειες πως θα την αντιμετωπίσω, έχω ζητήσει συμβουλές από φίλους δρομείς με μεγαλύτερη εμπειρία σε μεγάλες αποστάσεις, έχω ξεκουράσει τα πόδια μου τις τελευταίες μέρες, έχω τα ζελεδάκια στην τσέπη για το τελευταίο ανηφορικό χιλιόμετρο της διαδρομής πριν το τερματισμό, έχω κοιμηθεί νωρίς και καλά χθες το βράδυ.

Επιβάλλομαι στο εαυτό μου και το μυαλό μου καθαρίζει! Το θέλω συγκεντρωμένο μόνο σε αυτό που έχω να αντιμετωπίσω! Περιμένω το μπαμ!

Και η λαοθάλασσα ξεκινάει!

Συμβουλή Νο1: Φύλα τις δυνάμεις σου, η διαδρομή είναι απαιτητική.

Συμβουλή Νο2: Κράτα σταθερό το ρυθμό σου ακόμα και στις κατηφόρες, μην παρασυρθείς να τρέξεις γρηγορότερα!

Ξεκινάω χαλαρά μέχρι να ζεσταθώ και βρίσκω την αναπνοή μου. Η γιόγκα με έχει βοηθήσει πολύ σε αυτό, να ελέγχω την αναπνοή μου.

Μετά τα πρώτα 3-4 χιλιόμετρα βρίσκω το ρυθμό μου και υπόσχομαι να τον κρατήσω σταθερό μέχρι το τέλος.

Απολαμβάνω τη διαδρομή, περνάω από διάφορα ιστορικά σημεία που είτε έχω να περάσω καιρό είτε δεν τα προσέχω μέσα στην καθημερινότητα: Πύλη του Ανδριανού, Παναθηναϊκό Στάδιο, το τρίγωνο Δρομέας – Χίλτον – Εθνική Πινακοθήκη, αγαπημένη λεωφόρο Αλεξάνδρας που στα στενά της Γκύζη μεγάλωσα και κυκλοφόρησα ως έφηβη, Πεδίο του Άρεως που με έβγαζαν βόλτα οι γονείς μου μικρή, οδός Πατησίων που η καθημερινότητα μου πια δεν περνάει από κει τόσο όσο στα φοιτητικά μου χρόνια, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο που έχω την τιμή να είμαι απόφοιτος.

Τι ωραία που είναι η πόλη μας. Όταν τρέχω σε αγώνες στους άδειους από αυτοκίνητα δρόμους μου φαίνεται διαφορετικά όμορφη.

Κάπως έτσι νοσταλγικά και συναισθηματικά φορτισμένη, έχω φτάσει κάπου στο 13ο χιλιόμετρο χωρίς να το έχω καταλάβει. Κάπου εκεί αναζητώ και την πρώτη μου ενυδάτωση και ψάχνω με την αφή μου να βεβαιωθώ ότι τα ζελεδάκια μου είναι ακόμα στη τσέπη μου. Υπάρχει λόγος που βρίσκονται εκεί.

Στο 18ο αρχίζουν όλα να ζορίζουν οι μύες των ποδιών να καίνε. Καρδιά όμως και ανάσες έχω ακόμα, αλλά φοβάμαι ότι σύντομα θα με αφήσουν.

“Η δική μου συμβουλή: στην προπόνηση πρέπει να ακούς το σώμα σου, στον αγώνα όμως πρέπει να ακούς μόνο το μυαλό σου!”

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να τερματίσω τρέχοντας χωρίς να έχω σταματήσει η μειώσει καθόλου το ρυθμό μου σε όλη τη διαδρομή. Κρατάω το νου μου συγκεντρωμένο στο στόχο μου. Κάθε αγώνας έχει το στόχο του. Να τρέξεις γρηγορότερα, να τρέξεις περισσότερο, να τρέξεις σταθερά, να τρέξεις χωρίς να σταματήσεις καθόλου.

Φθάνω στο 20ο για το τελευταίο μου ανηφορικό χιλιόμετρο, στην οδό Πανεπιστημίου που απλώνεται μπροστά μου πιο ανηφορική από ποτέ!

Συμβουλή Νο3: Φύλαξε δυνάμεις για την Πανεπιστημίου μου είχαν πει όλοι, γέμισε την τσέπη σου ζελεδάκια και ξεκίνα να τα τρως μόλις φθάσεις εκεί.

Έφτασα στο τέρμα τρέχοντας για δύο ώρες και 13 λεπτά, έχοντας καταναλώσει καθ’ οδών της Πανεπιστημίου όλα τα ζελεδάκια που είχα στη τσέπη μου, με ένα ζευγάρι εξαντλημένα πόδια, ένα σώμα γεμάτο από τις ορμόνες της ευτυχίας, και την ψυχή μου έτοιμη να πετάξει από χαρά.

Η δοκιμασία μου είχε τελειώσει και τα είχα καταφέρει!

Τρέχω πολλά χρόνια, τα τελευταία πέντε πιο συστηματικά και συμμετέχω και σε αγώνες.

Δεν θα αναφερθώ στους συνηθισμένους λόγους το ότι το τρέξιμο με κρατάει fit και γυμνάζει τον πιο σημαντικό μυ του σώματος μου, την καρδιά μου.

Αλλά στο ότι πάνω από όλα το απολαμβάνω, μου δίνει χαρά και ευεξία. Είναι για μένα ένα είδος διαλογισμού, ένας κινητικός διαλογισμός.

Σταματάω να σκέφτομαι όταν τρέχω, αδειάζει το μυαλό μου, συγκεντρώνομαι στην αναπνοή μου. Ακούω μόνο την ανάσα μου και την καρδιά μου να χτυπάει. Μιλάω με την ψυχή μου!

Και το αίσθημα της ικανοποίησης και αυτοπεποίθησης που νιώθεις στο τέλος της κάθε διαδρομής που χαράζεις είναι ένας ακόμα λόγος για να τρέξεις.

Το μότο μου:

Ένα χιλιόμετρο είναι καλύτερο από το τίποτα, αργά η γρήγορα δεν έχει σημασία, ο καθένας έχει το ρυθμό του, σίγουρα μπορείς και εσύ!

 

Namaste

Ειρήνη Κατραβά

 

 

Αφήστε μια απάντηση